Tijdens het laatste bezoek aan de gyne op 20/04/2005 was alles nog ok.
Ik voelde echter geen beweging meer, iedereen verzekerde me dat dit normaal was vermits de baby niet veel plaats meer had,
Ik was al 39 weken zwanger, dus Kyan* kon op elk minuut komen, alles was klaar, zijn slaapkamer, alle Nemo versiering, de kleren, de suikerbonen, de kaartjes, de gepersonaliseerd lolly's voor de kinderen, de champagneflessen met gepersonaliseerde etiketjes, de geboortelijst, ...
Ben op 26/04/05 om 13 uur voor een monitoring naar het RZ van Halle gereden: “slecht nieuws” zei Docter Vandersteen, “zijn hartje klopte niet meer”. Alhoewel de huisdokter, dr Mertens, de dag voordien mij verzekerde dat alles goed ging, dat hij Kyan* hartje hoorde en dat ik me geen zorgen hoefde te maken.
Kyan* is (heel snel) geboren om 16u40. we wisten toen nog steeds niet wat was misgelopen.
Terwijl ik Kyan*, op mijn buik, bewonderde, en verwachte dat hij zou beginnen ademen, ontdekte we de knoop in de navelstreng: deze was niet los te krijgen, zo aangespannen!
De autopsie wees uit dat alles ok was, Kyan* is een perfecte prachtige jongetje, met alles erop en eraan, Kyan* heeft alles om gelukkig en gezond te leven, maar die stomme knoop! de navelstreng was ook 60 cm lang, het gemiddelde is 40cm!!
De gyne beweert dat dit niet te detecteren was, dat men dit onmogelijk voor de bevalling kan constateren. En dat dit GELUKKIGLIJK niet vaak voorkomt! Waarom wij? Waarom Kyan*? Wat hebben we misdaan?
Ik had zoveel voorgevoelens, vroeg om een 3 dimensionele echo te doen, ik vroeg nog op 20/4/5 om de navelstreng tijdens de echo te volgen, ik had enorm veel nachtmerries, en zo'n enorme angsten in verband met navelstrengen en gehandicapte baby's, ...
Door de emotionele schok verloor ik bijna ook mijn echtgenoot, door het infecteren van een oude brandwonde, de infectie had bijna het hart van Didier bereikt, 1 uur later en het zou te laat geweest zijn. Didier lag dus naast mij in de kamer, de eerste man in de materniteit! Schwarzenegger II ;-) Elke keer dat we de verpleegster belde was het voor hem, deze verschoten wanneer ze voor de eerste keer onze kamer binnenstapte!
Mijn vader (is nooit ziek), dat peter van Kyan* is, heeft een longontsteking opgelopen, en ligt nu nog in bed.
Mijn grootvader van 91 jaar is in het rusthuis opgenomen, hij mag niet meer alleen blijven.
De crematie vond plaats op 4 mei.
Didier heeft een gepersonaliseerd deurtje geairbrusht (schildertechniek) voor het colombarium, zie foto verder op deze blog.
Gelukkiglijk was ik onmiddellijk zwanger en heb ik een “droom zwangerschap” gehad: nooit misselijk, geen rugpijn, geen last in de benen, ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als tijdens deze 9 maanden, had een enorme ronde, maar prachtige buik, een echte bal, de kine en vroedvrouwen had dit nog nooit gezien.
We hebben tijdens deze 9 maanden alles gedaan wat we konden, yoga om te ontspannen, gezonde voeding, niet naar berookte fuiven en feestjes geweest, losse kledij gedragen, gewandeld, veel water gedronken, .... te veel om op te noemen!
Nu blijf ik hier achter met een enorme dikke buik en 5 overtollige kilootjes! en die willen maar niet verdwijnen!
De kine zegt me dat deze buik nooit meer zal verdwijnen omdat mijn buikspieren gescheurd zijn door de enorme buik!
Maar dit alles voor niks!
Wat hebben we toch misdaan om dit te verdienen?
We blijven op zoek naar onze lieve kleine Nemo
